| Terwijl Le Vavasseur en Tiserant elkaar
nauwelijks kenden, gebeurde het toevallig dat zij op precies dezelfde dag,
op 2 Februari 1839, naar de kerk van Notre Dame des Victoires gingen om
daar met pastoor Desgenettes te spreken over hun bezorgdheid voor de
slaven. Deze bracht hen vervolgens met elkaar in contact.
|
|
|
|
Kort hierop kregen ze van de directeur
van het seminarie St. Sulpice verlof een nieuwe gemeenschap te stichten
voor de evangelisatie van de in de steek gelaten slaven. Ieder apart
kwamen ze erover te spreken met Libermann. Die gaf het project zijn zegen
maar adviseerde hen wel kalm aan te beginnen.
|
|
Le Vavasseur was echter een vuurvreter
en had al meteen een naam voor de nieuwe gemeenschap "Congregatie van
het H. Kruis". Hij wilde ook al alle geïnteresseerde seminaristen
naar Rennes sturen om daar het noviciaat te maken onder Libermann. Het
voorstel kwam echter niet op het juiste moment. Libermann had met veel
problemen te maken bij het uitoefenen van zijn taak. Hij zag het moment al
aankomen waarop hij het moreel niet meer verantwoord zou vinden door te
gaan ondanks het aandringen van de Eudisten dit wel te doen.
|
| De onzekerheid over de toekomst van
Libermann in Rennes raakte bekend in St. Sulpice en dus kwam een vroegere
medeseminarist van Libermann, de la Brunière, naar Rennes om Libermann om
advies te vragen over het nieuwe project. Hij deed erg zijn best om
Libermann over te halen zich bij de nieuwe gemeenschap te voegen.
Libermann raakte inderdaad geïnteresseerd, maar aarzelde. Hij moest eerst
zekerheid krijgen dat dit inderdaad God’s plan was met hem. Hij kreeg
die innerlijke zekerheid. Die werd nog versterkt toen ook zijn geestelijk
leidsman hem aanraadde zich bij het project aan te sluiten.
|
|
|
|
|
Het lijkt belachelijk maar een epilepsie
patiënt, uitgesloten van de priesterwijding, zonder invloed of rijkdom
kreeg de leiding van het nieuwe project.
|
|
 |
Reis naar
Rome
Het eerste wat te doen stond was het verkrijgen van het verlof
van Rome. Libermann verliet Rennes om zich naar Marseilles te begeven waar
de la Brunière, die de reis ook zou betalen, zich bij hem zou voegen.
|
|
Begin 1840 kwamen zij in Rome aan. Het
was niet de meest geschikte periode om met plannen voor een nieuwe
congregatie aan te komen in Rome. In 1837 had Kardinaal Sala, Prefect van
de Congregatie voor de Voortplanting van het Geloof, zich nog zo geuit
tegenover Dom Guéranger: "Er gaat geen dag voorbij of er verschijnt
wel een verzoek vanaf de andere kant van de bergen voor de goedkeuring van
nieuwe regels en congregaties. In Frankrijk leven alleen maar
stichters."
|
| Op zoek naar een sterke steun vertrouwde
Libermann zijn plannen toe aan een vroegere vriend en mede-seminarist, mgr.
de Conny die toen in Rome woonde. Deze dacht echter dat Libermann een
achterdeurtje zocht om toch gewijd te kunnen worden. Hij sprak van
Libermann in zijn vrienden- en kennissenkring als van een psychopaat die
enkele seminaristen het hoofd op hol had gebracht en nu probeerde de paus
zelf er ook nog in te laten lopen. Hij waarschuwde een Jezuïet, pater
Philippe de Villefort, voor Libermann. Libermann had de Villefort gekozen
als zijn geestelijk leidsman in Rome. De Villefort geloofde de Conny en
samen slaagden ze er in de la Brunière te overtuigen van het belachelijke
van de onderneming zodat deze weer terug ging naar Frankrijk.
|
|
|
|
Romeins
Scepticisme?
Er was in Rome slechts één man bereid Libermann te steunen,
Dr. Drach. Dezelfde die ook betrokken was geweest bij de overgang van
Libermann naar het katholieke geloof. Dr. Drach organiseerde voor hen
beiden een audiëntie bij paus Gregorius XVI. De paus zou later van
Libermann aan Drach zeggen: "Dat wordt een heilige".
|
| Op advies van Drach presenteerde
Libermann zich met een ontwerp van zijn project aan de Congregatie van de
Voortplanting van het Geloof. Hij vroeg niet om erkenning maar slechts of
hij in geweten door kon gaan met het project. Hij was zo eerlijk te zeggen
dat het mogelijk was kandidaten te vinden, maar dat hijzelf leed aan
epilepsie.
|
|
|
|
|
Het antwoord liet op zich wachten. Toen
hij er eens naar informeerde, vertelde de secretaris hem botweg dat hij
eerst maar eens moest zorgen dat hij priester gewijd werd voordat er
verder over gepraat zou worden. Er leek dus weinig reden voor hoop.
|
| Toch werkte de Voortplanting van het
Geloof aan het project. Ze hadden informatie gevraagd bij de Pauselijk
Nuntius in Parijs. Deze stuurde een rapport dat heel gunstig was
voor het project. Het gevolg was, dat het project besproken werd in de
Raad van de Voortplanting van het Geloof. Toen ook de Paus het project
goedkeurde, werd er op 6 juni 1840 een gunstig advies uitgebracht. In het
advies werd Libermann aangemoedigd verder te gaan met het project en werd
zelfs de wens uitgesproken dat zijn gezondheid zich zou verbeteren zodat
hij priester gewijd kon worden. Het was toendertijd niet de gewoonte een
erkenning te geven voordat een nieuw project bewezen had levensvatbaar te
zijn. Wat Libermann hier kreeg was duidelijk meer dan hij had durven
hopen.
|
|
|
Het was echter moeilijk geweest hem te
vinden om het bericht te overhandigen. Hij werd uiteindelijk gevonden op
een klein dakkamertje in de Vicolo del Pinacolo.
|
| Toen Libermann vervolgens de kardinaal
ging bedanken, werd hem gezegd dat hij niet moest aarzelen zich priester
te laten wijden. De secretaris van de kardinaal, Mgr. Caladini, zei zelfs
dat als hij geen bisschop zou vinden om hem te wijden, de Voortplanting
daarvoor de verantwoordelijkheid op zich zou nemen.
|
|
|
|
Concept Regel
Wachtend op de beslissing over zijn wijding begon Libermann al
vast met de uitwerking van voorlopige regels voor de nieuwe congregatie
welke hij aan het H. Hart van Maria wilde toewijden. In september, later
dat jaar, begon hij ook aan het geestelijk commentaar op het evangelie van
Johannes. En weer later toen hij nog zonder nieuws was over zijn wijding,
besloot hij een pelgrimstocht te maken naar het H. Huisje van Loreto. Het
was najaar en dus werd het een lange, barre tocht over de bergen waarbij
hij vele nachten doorbracht in grotten. Hij was in Rome terug voor
Kerstmis dat jaar.
|
|
In zijn dakkamertje vond hij een brief
uit Straatsburg, waarin zijn broer hem schreef dat Mgr. Raess bereid was
hem in het seminarie op te nemen om zich voor te bereiden op de
priesterwijding. In Februari 1841 keerde Libermann dus terug op het
seminarie, 10 jaar nadat hij gestopt was met de voorbereiding op het
priesterschap. Op 18 september 1841 werd hij door de bisschop van Amiens,
Mgr. Mioland tot priester gewijd.
|
| De bisschop kwam diezelfde dag nog bij
de Jezuïeten en vertelde hun dat hij een priesterwijding had gehad. Zij
hadden er geen goed woord voor over en zeiden de bisschop dat hij
verantwoordelijk was voor iets wat hij zou betreuren. Gelukkig hoorde de
bisschop diezelfde avond nog een heel ander geluid. Een vroegere directeur
van St. Sulpice vertelde hem toen: "Wat u vandaag gedaan hebt is de
beste daad van uw leven."
|
|
|
|
Opening van het Noviciaat
Slechts negen dagen na zijn wijding opende Libermann een
noviciaat voor de nieuwe congregatie in Neuville, Amiens. Er waren twee
novicen: Fréderic Levavasseur, priester en Marcellin Collin, seminarist.
Anderen volgden spoedig, o.a. Eugène Tisserant. Velen hielpen zodat het
begin voorspoedig verliep. De eerste moeilijkheden kwamen van binnen uit.
De vuurvreter Le Vavasseur en ook Tisserant eisten meer zeggenschap over
de nieuwe congregatie en haar regels.
|
|
Vooral Le Vavasseur was een moeilijk
iemand. Hij was systematisch tegen alles wat Libermann zei of deed. Het
werd zo erg dat Libermann tot de conclusie kwam dat het beter was dat hij
de kans zou krijgen wat ervaring op te doen en zo rijper te worden in zijn
oordeel. Vier maanden na aankomst in het noviciaat deed hij zijn
"Toewijding aan het Apostolaat" en vertrok naar La Réunion.
Dezelfde oplossing werd ook gezocht voor Tisserant die drie maanden na
aankomst in het noviciaat, naar Martinique werd gezonden. De twee waren al
voorafgegaan door de later zalig verklaarde Jacques
Laval die al in Juni 1841 naar Mauritius was vertrokken. Dus
nauwelijks een jaar na de start van de nieuwe congregatie waren haar
missionarissen al in het veld. |