DEC
15
0

Henk Peters

In de ochtend van 14 december 2017 is om 8.00 uur vrij onverwachts onze medebroeder pater Henk Peters overleden. Dat zijn overlijden op handen was, wist Henk en daar was met hem heel open over te spreken. Toch kwam het overlijden nog onverwachts. Eind april had Henk een zware hartaanval gehad. Toen is er met hem ook gesproken over longkanker, maar de artsen wilden deze in verband met zijn zwakke gezondheidstoestand niet behandelen, daar deze kankerinfectie maar langzaam groeide. Gisterenochtend is Henk rustig ingeslapen.

Henk werd op 18 juli 1928 geboren in Hilversum als oudste in een katholiek gezin. Zijn vader zag in hem een mogelijke opvolger in zijn fabriek in houtwaren, maar Henk wilde missionaris worden. Daarom ging hij in 1940 naar ons kleinseminarie in Weert.

Op 5 september 1949 legde hij in Gennep zijn eerste professie af, waarna hij zijn hogere studies begon in Gemert. Daar werd hij op 18 juli 1954 door Mgr. de Lange, bisschop van Tefè (Brazilië), tot priester gewijd. Een jaar later kreeg hij zijn benoeming voor Gabon. Hij had graag naar het bisdom Tefé gegaan, maar vanwege zijn zwakke gezondheid durfde hij dat niet aan te vragen. Hij koos voor Gabon vanwege de Franse taal, maar ook omdat daar weinig Nederlandse paters werkten en omdat dit land het eerste missiegebied was van onze congregatie.

Hier heeft hij zijn talenten ten volle kunnen gebruiken en terugkijkend op zijn leven, zei hij dan ook, dat dit zijn mooiste tijd was geweest. Hij kwam te werken op een afgelegen missiepost. Het leek een beetje het einde van de wereld. Hij kreeg de opdracht om de taal van dat volk op schrift te stellen. Hij moest een woordenboek maken van die taal naar het Frans. Voor hem sneed het mes aan twee kanten: hij leerde die inlandse taal, maar ook zijn Frans werd er beter van.  Toen het gebruik van de inlandse taal werd toegestaan, moest hij ook de liturgische teksten in die taal vertalen en de liturgische gezangen schrijven.  Zijn muzikale aanleg heeft hij hierbij goed kunnen gebruiken. Kennelijk heeft hij daarnaast ook de inlandse gebruiken goed bestudeerd en kon daardoor met enkele aanpassingen in  bestaande liederen enkele inlandse gebruiken kerstenen.  Hij perfectioneerde ook de catechistenopleiding.

Met een onderbreking van een jaar in Parijs, waar hij aalmoezenier is geweest van Franssprekende buitenlandse studenten, heeft Henk tot mei 1971 in Gabon mogen werken.

Oververmoeid keerde hij met een filariasis infectie terug naar Nederland. Hij werd behandeld in het tropeninstituut in Amsterdam, maar kreeg er wel te horen, dat het vanwege zijn gezondheid beter voor hem was niet meer naar Gabon terug te keren. Dit kwam hard aan bij hem, vooral ook omdat hij  maar moeilijk kon wennen in Nederland. Hij volgde een pastorale training voor teruggekeerde missionarissen bedoeld als een kerkelijke inburgering.

In de veronderstelling dat hij terug zou gaan naar Gabon, had hij zijn intrek genomen bij het gezin van zijn broer, waar hij graag wilde blijven wonen, zonder  financieel afhankelijk van hen te zijn of zoals hij zelf zei: ik wil geen extra kostganger voor mijn broer zijn.  Hij werd al snel catecheet op het Ignatiuscollege, maar solliciteerde later op het St. Vituscollege in Bussum om de moderator te vervangen. En al viel dat niet mee, de leerschool, die hij kreeg door te wonen in een opgroeiend gezin, heeft hem veel geholpen. In de weekenden bood hij zijn diensten aan in de parochie van Naarden.

In 1979 ging hij werken in het Lloyd Hotel, een huis van bewaring voor minderjarigen. Over zijn aanwezigheid daar en zijn omgang met deze jongeren kon hij enthousiast spreken. Dit werk leek hem veel beter te liggen.

Toen er in de parochie van Naarden voor de vertrekkende pastoor niet direct een opvolger was, ging hij enkele maanden wonen op de pastorie, maar niet met de bedoeling om daar  pastoor te worden. Dat is er uiteindelijk met instemming van het gezin van zijn broer toch van gekomen. Als zij neen hadden gezegd, dan zou hij het niet aangenomen hebben. Allen kijken ze met veel voldoening terug op die tijd en kunnen er smakelijk uren over vertellen. Henk zelf is vol lof over wat zijn schoonzus daar allemaal deed en bereikt heeft. Hij heeft er de onderscheiding van Ridder in de Orde van Oranje-Nassau gekregen, dus niet alleen zijn schoonzus maar ook hijzelf zal daar werk verzet hebben, dat gewaardeerd werd.

Wat ook  mag blijken uit het feit, dat hem in 2013 aangeboden werd om, wanneer hij daar belangstelling voor had, bijgezet kon worden in het priestergraf te Naarden.

Op 26 maart 2000 nam Henk en zijn familie afscheid van de parochie en de pastorie en verhuisden naar Hengelo om te gaan genieten van een welverdiende rust. Zolang hun gezondheid en mobiliteit het toe lieten, verbleven zij gedurende de wintermaanden in Spanje, waar ze zelfs te zien waren met tennisbal en racket.

Lange tijd bleef Henk de gezondste van de drie, ook al kwamen er langzaamaan steeds meer klachten. Auto rijden ging nog, maar dan niet al te ver. Ook daar kwam helaas een einde aan. Henk raakte aan de sukkel, kwam in het ziekenhuis terecht met hartklachten, maar vanwege een toen al aanwezige longtumor durfden ze hem niet te opereren.  Na de hartaanval in mei van dit jaar was het duidelijk, dat zijn gezondheid niet alleen snel achteruit ging, maar ook dat zijn overlijden niet ver meer weg kon zijn, al hoopte hij zelf nog wel nog negentig jaar te kunnen worden. Dat is hem niet gegeven.

We verliezen in Henk een medebroeder en pastor die heel zijn leven missionair en pastoraal betrokken was. Henk bedankt en rust nu in vrede.

 Wij zullen van Henk op donderdag 21 december om 11.00 uur in de Sint-Vitus Kerk te Naarden (Turfpoort straat 3 1411 ED) afscheid nemen in een eucharistieviering, waarna we hem bijzetten in het priestergraf op de R.K. begraafplaats St. Vitus te Naarden.   

                                                                                                                                                               J. Gordijn

 

Correspondentieadressen:

Fam. H. Peters                                                                    Congregatie v.d. H. Geest

Willy Albertistraat 13                                                            Spoorstraat 159

7558 ZZ Hengelo                                                                 6591 GT Gennep

 

 

 

 

 

Share this article:

Door met lezen
50 Hits
DEC
14
0

Antoon ten Have

Na een kort ziekbed is op 10 december 2017 onze medebroeder Antoon ten Have vredig ingeslapen in het verzorgingshuis Libermannhof. Hij is 90 jaar geworden. Wij verliezen in hem een markante, hardwerkende en eigenzinnige medebroeder. Toon werd op 4 april 1927 in ‘s-Heerenberg, als zesde in gezin met 12 kinderen geboren. Zijn geboorte was prematuur en verliep problematisch. De dokter had hem al opgegeven, maar zijn moeder bleef volhouden dat haar zoon niet alleen zou overleven, maar ook priester zou worden; Onze Lieve-Vrouw zou ervoor zorgen. Een wonderkind dus. Na de lagere school volgde hij eerst de Mulo en daarna ging hij in 1943 naar het kleinseminarie in Weert. Want Toon wilde priestermissionaris worden. ‘Daar ontpopte ik me als een manusje van alles om me gevoeglijk te kunnen onttrekken aan recreaties, wandelingen en te kunnen doen wat me goed leek’, zo zei hij zelf.   Na een jaar noviciaat deed hij in 1949 zijn eerst professie in Gennep. Hij volgde met goede resultaten zijn priesteropleiding in Gemert. Op 18 juli 1954 ontving hij daar de priesterwijding. Hij ontving zijn eerste benoeming voor Congo-Brazzaville, waar hij 15 jaar heeft gewerkt, eerst in Konono, later in Sibiti. Hij stond bekend als een harde werker, die zich niet ontzag, maar ook als een eenpitter met wie samenwerken niet gemakkelijk was. In 1969 moest hij om gezondheidsredenen noodgedwongen terug naar Nederland. Hij begon toen met de studie medicijnen om de mensen beter te kunnen helpen. Van 1973 tot 1979 werkte hij in Congo-Kinshasa, in Ferekeni als directeur van een medische school, later als pastoor in de parochies Mallela en Lubao-Kasi. Vanwege politiek-kerkelijke problemen met de bisschop, zoals hij zelf zei, kwam hij eind 1979 terug naar Nederland en maakte een sabbatjaar.

Over zijn periode in Brazilië schrijft onze medebroeder Toon Gruijters: “In 1981 werd hij benaderd door Mgr. de Lange met de vraag of hij in de Prelatuur Tefè een nieuwe kans wilde maken. Toon, toen 52 jaar, nam deze uitdaging aan. Mgr. had echter niets afgesproken met Toon Jansen, principaal van het district. Het pastorale coördinatieteam maakte bedenkingen, maar tenslotte kwam Toon in Tefè. Hij werd benoemd voor Maraa aan de rivier de Japura, waar toen Jan Zuidgeest met zijn vrouw en twee kinderen het pastoraal bijhield, plus de school en de gezondheidspost. Toon werd er op 8 december geïnstalleerd als pastoor. De parochie omvatte toen de opper-Japura: 800 km tot de Colombiaanse grens, met twee kleine stadjes en veel Indianen, en de beneden Japura met basisgemeenschappen. Maraa zelf was een stad met enkele duizenden inwoners. Toon heeft er een kerk en huis gebouwd en bijgedragen aan de bouw van een ziekenhuisje en school. Hij legde er een drinkwatervoorziening aan om verspreiding van ziektes te voorkomen.

Hij voelde aan den lijve hoe afhankelijk hij was van een goed vervoersmiddel. Met fondsen uit Nederland kon hij aan de bouw beginnen van een snelle boot met straalaandrijving. De bisschop en de pastorale raad van de Prefectuur waren er niet zo voor, omdat zo’n boot de indruk kon versterken van een machtige en rijke kerk. Maar hij zette door. Het werd een lijdensweg met veel pech en onkosten. Na aflevering bleek te boot onhandelbaar en erg duur in brandstof, zodat de boot na jaren van ellende alsnog werd verkocht.

Toon was, al vanaf zijn premature geboorte, erg toegewijd aan Onze Lieve-Vrouw, patrones van de parochie. Elke dag praatte hij op de lokale radio een uur lang over Onze Lieve-Vrouw van Fatima en andere aanverwante onderwerpen. Hij werkte onder de armen en deelde zijn leven met hen. In de bijgebouwen van de kerk, had hij een noodwoning, waar wezen of kinderen die thuis verwaarloosd of mishandeld werden, konden opgroeien en de school doorlopen. Zoals Toon in Afrika een eenpitter was geweest, zo was hij dat ook in Brazilië. Hij volgde zijn eigen koers. Zijn broer Theo woonde ook in Tefè, waar hij de zagerij Braholco voor faillissement probeerde te behoeden.

Een moeilijk tijd brak voor hem aan, toen de nieuwe bisschop, Dom Sérgio, de parochie wilde betrekken in de algemene pastorale lijn van de Prefectuur en hem een tamelijk onevenwichtige Portugese pater als hulp stuurde. Deze pater verstoorde op ongelukkige wijze de rust in het rijk van Toon. Gelukkig kreeg Toon daarna hulp van een communiteit van drie zusters. Na bijna 50 jaar missionarisleven, eerst in Afrika en daarna in Brazilië, heeft Toon in mei 2002 in aanwezigheid van Dom Sergio, medebroeders en vele gasten, afscheid genomen van zijn mensen in Maraa, voor wie hij zich uitgesloofd had gedurende 20 jaar, en die hem daarvoor hun waardering betuigden “

Voor zijn vertrek uit Brazilië schreef Toon aan zijn familie: ‘omdat ik 75 jaar geworden ben, maar ook vanwege mijn steeds slechter wordende mobiliteit, vond de bisschop het tijd worden dat ik serieus een eind moest maken aan mijn arbeidzaam leven als missionaris in de Amazonas van Brazilië. Toegegeven dat het steeds moeilijker werd om die zware taak goed te blijven vervullen, had ik toch graag in Maraa willen blijven. Helaas is dat niet voor mij weggelegd. Ik ben gehoorzaamheid verschuldigd aan mijn superieuren’ (10 december 2002).

Eenmaal terug in Nederland, werd hij jarenlang gastvrij ontvangen in het gezin van zijn neef Olaf en zijn vrouw Divanete in Tongeren in België. In september 2013 kwam hij naar Libermannhof in Gennep, om er de zorg te krijgen die hij nodig had. Het zal hem best zwaar gevallen zijn dat hij, die alles zelf besliste in zijn leven, nu afhankelijk was van de zorg van anderen. Maar de liefdevolle verzorging die hij ontving deed hem goed. Omdat het lopen moeilijk ging bleef hij veel op zijn kamer, de rozenkrans biddend en luisterend naar radio Maria. Iedere zondag was hij in de kapel om samen met de communiteit de eucharistie te vieren.

De laatste weken ging zijn gezondheid achteruit. Zijn zus Annie kwam naar Gennep om bij hem dag en nacht te waken. Hij ontving in aanwezigheid van zijn zus en medebroeders de ziekenzalving. Met zijn dood komt er een einde aan zijn bijzonder leven. Antoon bedankt. Rust in vrede.

Op zaterdag 16 december om 10.30 uur nemen we afscheid van pater Antoon ten Have tijdens een Eucharistieviering in de kapel van Libermannhof, Spoorstraat 157 in Gennep. Daarna zullen we hem begeleiden naar Gemert, waar we hem te rusten zullen leggen op ons kloosterkerkhof op het kasteel. Na de begrafenis is er een koffietafel bij restaurant ‘Bij Dientje’, Kerkstraat 9, schuin tegenover de kerk.

Namens het Provinciaal Bestuur

Martin van Moorsel

 

Contactadressen:

Mevr. A ten Have                                                                 Congregatie van de H. Geest

Meuleveldlaan 1                                                                   Spoorstraat 159         

5926 SB VENLO                                                                    6591 GT GENNEP

Share this article:

Door met lezen
42 Hits
SEPT
04
0

Klaas Hettinga

Vanmorgen 30 augustus 2017 is onze medebroeder Klaas Hettinga na een ziekbed van enkele weken in het verzorgingshuis Libermannhof vredig ingeslapen. Wij verliezen in hem een plezierige en hartelijke medebroeder, erg betrokken bij zijn familie en bij de congregatie.

Zijn kloosternaam was Aloysius, maar we kennen hem beter als Klaas. Hij werd geboren op 8 april 1932 in Bozum (Friesland) in een gezin van elf kinderen. Als jongen van dertien jaar ging hij naar het kleinseminarie in Weert, omdat zijn oudere broer Mebius al bij de Congregatie van de Heilige Geest was. In 1949 werd hem aangeraden om naar de broederopleiding in Baarle-Nassau te gaan, waar hij het postulaat en het noviciaat maakte. Na zijn professie op 8 september 1951 volgde hij een vakopleiding in de bouw. Zijn eerste baan was metselaar in Baarle-Nassau, daarna uitvoerder bij de bouw van de nieuwe refter in Gemert.

In maart 1964 vertrok hij samen met vier medebroeders naar Gabon. Het was het bekende bouwteam, waarvan Klaas de leiding had en verantwoordelijk was voor de aankoop van bouwmaterialen. In Gabon heeft dit team drieënhalf jaar gewerkt. Het eerste jaar in Libreville aan de bouw van het bisschopshuis en een gastenhuis, daarna in Lambaréné, waar hij de bekende arts Dr. Albert Schweitzer ontmoette.

Op de bouw had hij veel contact met de mensen en werd op deze manier goed ingeleid in de Afrikaanse cultuur en gewoonten. De jongens die met hem op de bouw werkten werden via de praktijk gevormd tot goede metselaars en timmerlui.

In 1968 werden ze gevraagd voor Kameroen. De bisdommen daar hadden een hele wachtlijst van uit te voeren projecten, met name gebouwen ten behoeve van onderwijs, gezondheidszorg en ook kerken. Onvoorstelbaar is het aantal bouwprojecten dat er door dit bouwteam gerealiseerd is in Yaoundé, Malmö, Etui en Nkometou. Veel zweetdruppels hebben ze daar achtergelaten. Klaas was de man die de bouwtekeningen maakte en een kostenberekening uitvoerde, zodat de omvang van het project vanaf het begin duidelijk was. Hij had niet echt een architectenopleiding gevolgd, maar leerde het vak op de steiger.

Na zeven jaar verhuisde het bouwteam in 1975 naar de Centraal Afrikaanse Republiek. Elke verhuizing naar een ander land betekende voor hen telkens weer een nieuwe Afrikaanse taal leren. Klaas heeft in de CAR vooral in de hoofdstad Bangui gebouwd en had daar ook de zorg voor de toelevering van de bouwmaterialen. In Bangui zong hij ook in een internationaal koor samen met Russen, Chinezen, Zwitsers en Nederlanders. Het was voor hem echt een vorm van ontspanning en hij beleefde er veel plezier aan.

In 1980 was hij, vanwege een ernstige ontsteking aan zijn been, in Nederland. Hij benaderde een architectenbureau in Zevenaar, waar hij een jaar lang mocht meedraaien, deels voor het bureau en deels voor zijn medebroeders in Afrika. Na een week werd hij al gevraagd om uitvoerder te worden bij een aannemer in Zeddam. Zijn tijd in Nederland heeft hij goed besteed en hij deed er veel praktische ervaring op.

Terug in de Centraal Afrikaanse Republiek werkte hij nog korte tijd aan de bouw van een watertoren in Sibut. Maar al snel werd hij samen met broeder Jan van Schaijk gevraagd om naar Nigeria te gaan om daar in Enugu voor onze Congregatie een grootseminarie te bouwen. Het koste echter een paar jaren om het inreisvisum en de nodige bouwvergunningen, kadastrale plannen en een importlicentie te verkrijgen. Klaas wilde aan de slag en kon moeilijk tegen al die tegenwerking en vertraging.  In 1984 kon de bouw eindelijk beginnen.  SIST is momenteel een prachtige katholieke universiteit met vele studenten, ook uit andere Afrikaanse landen.

In 1986 kwam Klaas vanwege gezondheidsklachten terug naar Nederland en ging wonen in onze communiteit te Berg en Dal. Hij werkte opnieuw enige tijd bij de architect in Zevenaar en ook ons woonhuis in Berg en Dal kreeg een grote opknapbeurt.  Zijn grote hobby was nog altijd  zingen. Hij werd lid van het kerkkoor van de heilige Landstichting en is daar jaren lang aan verbonden geweest.

Nadat Klaas een aantal keren in het ziekenhuis had gelegen, kwam hij voor revalidatie naar Gennep, waar hij een flatje kreeg in de Hilhorst. Toen hij meer zorg nodig had kwam hij wonen in het verzorgingshuis Libermannhof, waar zijn broer Mebius al verbleef.

Klaas zelf geeft aan een ontzettend interessant leven gehad te hebben en in staat te zijn geweest heel veel mensen een dienst te bewijzen. Hij had veel en gemakkelijk contact met mensen. Hij heeft er nooit spijt van gehad dat hij voor de missie gekozen heeft; alleen had hij graag nog wat meer jaren in Afrika doorgebracht. Maar indirect heeft hij zich ook in Nederland kunnen inzetten voor de missie.

 

Het laatste half jaar kreeg hij meer lichamelijke klachten en ging zijn gezondheid steeds verder achteruit. Tijdens de retraite in juni heeft hij in de eucharistieviering samen met andere medebroeders de ziekenzalving ontvangen. Daarna kwam hij steeds minder van zijn kamer en de laatste week bracht hij door op zijn bed. Vanmorgen op 30 augustus is hij rustig ingeslapen. Zijn familie en zijn medebroeders verliezen in hem een diep religieus mens, altijd dienstbaar, prettig in de omgang en met een grote dosis humor. We zullen hem erg missen. Dank je Klaas, voor wie je was en voor wat je voor ons deed. Rust in vrede.

 

We zullen afscheid van hem nemen op zaterdag 2 september om 11 uur in een plechtige Eucharistieviering in de kerk van St. Jans Onthoofding Kerkstraat 2 te Gemert. Vanaf 10 uur is hij opgebaard in de kerk. Na de viering zal de begrafenis plaatsvinden op ons kloosterkerkhof in het park van het kasteel. Er is parkeergelegenheid achter de kerk, bereikbaar via de rondweg. Na de uitvaart is er een koffietafel in de zaal “Dientje Wijn”, Kerkstraat 9, schuin tegenover de kerk.

                                                                                                                                                                                                                                                                                     M. van Moorsel CSSp

Correspondentieadressen:

Mevr. S. Hettinga                                                                  Congregatie van de H. Geest

S.P. Hoytemastrjite 6                                                            Spoorstraat 159

8491 GZ AKKRUM                                                                 6591 GT GENNEP

 

 about:blank

Share this article:

Door met lezen
137 Hits
MEI
22
0

Piet Loohuis

 

Niet geheel onverwachts maar toch wel plotseling is vrijdagmiddag 19 mei 2017 pater Piet Loohuis in Gennep overleden.

Piet is op 9 december 1941 in Eindhoven geboren. Na de basisschool ging Piet naar de mulo, waarna hij de handelsambachtschool door liep, waar hij zijn diploma boekhouden behaalde en in 1967 de HBS A voltooide.In 1968 schreef hij zich in op het Theologisch Instituut in Eindhoven, waar hij onze congregatie leerde kennen. Hij voelde zich tot deze congregatie aangetrokken en begon een jaar later met het noviciaat in Gemert.

Piet wilde later als missionaris gaan werken in Tanzania. Daarom kiest hij ervoor om de laatste twee jaar van zijn theologiestudie reeds in dat land te doen en vertrekt in oktober 1969 naar Tanzania. Hij komt terecht op het grootseminarie in Tabora. Zijn vakanties brengt hij door in het bisdom Morogoro, waar hij later zal gaan werken.

Ook al valt hij als enige blanke tussen al die Tanzaniaanse studenten erg op, Piet probeert zich, zo goed en zo kwaad als hij kan, aan te passen aan zijn nieuwe omgeving en heeft nooit spijt gehad van zijn keuze.

Op 3 juni 1972 wordt Piet in de St. Jan’s kerk te Valkenswaard door monseigneur H. van Elswijk, emeritus bisschop van Morogoro tot priester gewijd.

Piet wordt benoemd voor de missie van Kimamba, waar hij in het begin een eenvoudig bestaan leidt, maar er in de loop der jaren voor zorgt, dat hij een voorraadkamer heeft, waar van alles staat, wat elders in het bisdom niet te vinden is. Vanwege de slechte economische toestand van het land was er in die jaren in de winkels in de stad niet veel te krijgen.

Piet was iemand, die zich graag verdiepte in de bijbel en dit gevoel bracht hij over op zijn parochianen. Er was in het bisdom geen andere parochie waar zo veel bijbels verkocht werden als in de parochie van Piet. Naast bijbels en andere geestelijke boekjes verkocht Piet veel schriften en pennen aan de schoolgaande jeugd. Daar het winstpercentage op die artikelen in Tanzania vrij was, vond Piet 100% winst niet fout, terwijl hij het wel afkeurde als medebroeders hun Nederlands geld op de zwarte markt wisselden. Door dat te doen deden zij het land te kort en dat kon niet, vond Piet.

Hij maakte zelf ook uit aan welke acties en plannen van het bisdom zijn parochie wel of niet meedeed. Hij bepaalde zelf het beleid en de bisschop hoefde dat niet voor hem te doen. Dat dit niet in goede aarde viel, spreekt voor zich, maar daar Piet toen al tamelijk slecht ter been was, was hij niet makkelijk over te plaatsen. Toen er elders een parochie vrijkwam, waar je met de auto overal kon komen, greep de bisschop deze kans aan om hem te verplaatsen. Hij deed dit echter zonder eerst te overleggen met Piet en dat schoot bij hem in het verkeerde keelgat.      

Piet besloot naar Nederland terug te gaan en zich hier verder in de pastoraal in te gaan zetten. Om de pastoraal in Nederland te leren kennen, werd hij opgevangen door pastoor Jos Biemans in Valkenswaard. Vanaf die tijd zijn die twee hechte vrienden geworden, al heeft Piet zijn inwerkperiode bij hem niet afgemaakt.

In Tanzania zochten ze namelijk een econoom voor de filosofieopleiding in Moshi. Toen die vraag bij Piet werd neergelegd, ging hij daar meteen op in, een beslissing die hij korte tijd later erg betreurde. De sfeer van het seminarieleven was hij helemaal ontgroeid. Door dagelijks voor de studenten groenten te kopen op de markt, leerde hij de marktkooplui kennen en besloot iets op te gaan zetten om hen verder te helpen. De toenmalige bisschop van Arusha was het hiermee eens en gaf hem zelfs een stuk grond onder voorwaarde, dat hij hem niet om financiële hulp zou komen vragen. Piet had ondertussen voor een goede en getrouwe achterban gezorgd, dus begon hij met de opzet van het Jeugdcentrum De heilige Philippus Neri. Regelmatig kwamen er kennissen en jongeren uit Valkenswaard hem helpen bij het opzetten van korte cursussen, voor het installeren van computers en andere zaken.

 De verhouding met de plaatselijke leiding van de congregatie liep fout, daar Piet vond, dat hem onrecht was aangedaan. Op pogingen om dit probleem de wereld uit te helpen, is Piet helaas nooit ingegaan. Ook met de nieuwe bisschop liep het fout. Zo zeer zelfs, dat de bisschop hem het jeugdcentrum af nam, met het argument dat het centrum zich op het terrein van het bisdom bevond. De onenigheid met de toenmalige bisschop is zeker niet alleen Piet te verwijten.

Piet liet zich niet uit het veld slaan en begon opnieuw en bouwde het “AFRI-YOUTH DEVELOPMENT SERVICES”. Piet dacht het allemaal zo geregeld te hebben, dat het centrum na zijn vertrek door kon gaan. Helaas slaagde hij er niet in een geschikte persoon te vinden, die de leiding van hem kon overnemen. Iedere keer gokte hij op de verkeerde mensen.

Zijn gezondheid ging echter zo snel achteruit, dat hij -met pijn in het hart- gedwongen was naar Nederland terug te keren. Hier kwam hij meteen terecht in het verzorgingshuis Libermannhof, dat hij vaak het ‘gesticht’ noemde, omdat hij zich opgesloten voelde. Hij wilde terug naar Tanzania, ook al wist hij dat dit niet mogelijk was.

Piet was van tijd tot tijd niet makkelijk voor zijn omgeving. Niet alleen op het moment, dat hij vanwege ziekte op veel te jonge leeftijd afhankelijk werd, maar ook daarvoor al. Wanneer hem naar zijn mening onrecht was aangedaan, kon hij daar niet overheen stappen en weer op goede voet komen met de ander.

Dat hij door zijn verslechterende gezondheid zijn vrijheid moest inleveren, kon hij niet of maar heel moeilijk accepteren. Zijn suiker was van tijd tot tijd bijna niet onder controle te krijgen, daar Piet zijn eetgedrag ook niet onder controle kreeg.  Enkele maanden geleden werd hij getroffen door een tia, waar hij wonderwel vlug van genas, maar een tweede en derde volgden te snel en zeer waarschijnlijk is een vierde hem fataal geworden. We verliezen in Piet aan markante persoon, die voor zichzelf en ook voor zijn omgeving niet altijd de gemakkelijkste was. Piet, bedankt voor de wijze lessen, die je ons van tijd tot tijd voorhield en dat je nu mag rusten in de Vrede en in de Vreugde van de Heer.

We zullen afscheid van Piet nemen in een plechtige eucharistieviering in de kerk van St. Jan’s Onthoofding te Gemert op woensdag 24 mei om 11.00 uur. Vanaf 10.00 uur is hij opgebaard in de kerk en is er gelegenheid voor een laatste groet. Na de viering zal de begrafenis plaats vinden op ons kloosterkerkhof op het park van het kasteel te Gemert, dat alleen bereikbaar is via de brug bij de kerk. Parkeergelegenheid is er naast de kerk via de rondweg. Na de uitvaart is er een koffietafel in de zaal van “Dientje Wijn” Kerkstraat 9.

 Namens het provinciaal bestuur   

 J. Gordijn

 

Correspondentieadressen:

Mevr. E. Peels-Loohuis                                              Congregatie v.d.H.Geest

Slechtvalk 33                                                           Spoorstraat 159

5554 MA Valkenswaard                                             6591 GT Gennep

 

Share this article:

Door met lezen
300 Hits
SEPT
11
0

Jan Schiks

 

Vanmorgen, 8 september 2016 op het feest van Maria geboorte, is om halfzes onze medebroeder Jan Schiks op zijn appartement in Spiritijnenhof overleden. Hij is 89 jaar geworden.

Wij verliezen in Jan een bemind familielid en een unieke medebroeder, die zich met hart en ziel ingezet heeft voor de congregatie en de kerk.

Jan werd op 10 augustus 1927 in Waspik geboren. Na de lagere school volgde Jan vanaf 1940 zijn middelbare studie eerst bij de Paters Kapucijnen in Langeweg en later bij de Kruisheren in Uden. Omdat hij missionaris wilde worden nam hij contact op met de Congregatie van de H. Geest. Hij werd er aangenomen en begon in september 1947 het noviciaat in Gennep. Na zijn eerste professie op 4 september 1948 vervolgde hij zijn priesteropleiding in Gemert. Hij werd er op 19 juli 1953 door Monseigneur Giobbe tot priester gewijd. Een jaar later vertrok hij naar Parijs om daar aan de Alliance Française de Franse taal te gaan leren. In 1955 vertrok hij naar het bisdom Doume in Kameroen.

Op de missie van Ndelele leerde hij de inlandse taal. Daarna werkte hij op verschillende missieposten: Batouri, Betaré-Oya, Essiengbot, Lomié en tenslotte Abong-Mbang. Het waren niet de gemakkelijkste missies, vooral Lomié en Essiengbot waren erg afgelegen in het regenwoud, met onbegaanbare wegen en gammele bruggetjes en dijken in een moerassig gebied. In het begin deed Jan zijn pastorale bezoeken aan de dorpen veelal te voet. In Lomié staat hij bekend als de pater die tweemaal een tournee van 500 km naar de dorpen in het oerwoud te voet heeft gemaakt. Het waren zware reizen, maar Jan heeft dat alles moedig doorstaan. Jan was een goedige, sociale en hardwerkende pastor en missionaris, die een luisterend oor had voor de mensen.

Jan hield zich bezig met de lagere scholen, gaf er catechese. Vaak bezocht hij met een zuster de dorpen om voorlichting te geven betreffende gezondere manieren van leven. Veel mensen heeft hij, vaak midden in de nacht, naar het ziekenhuis gebracht.

In 1978 kreeg Jan in Essiengbot gezelschap van pater Ben Visbeek. Van toen af aan waren zij compagnons en vormden een hecht en onafscheidelijk team. Ze werkten zoveel mogelijk samen in de parochie en in de vele afgelegen dorpen.

Jan bouwde in de vele dorpen aan levendige christengemeenschappen en besteedde tijd en aandacht aan de vorming van leken (catechisten, parochieraden, zangkoren). Er was in het bisdom een vormingscentrum voor catechisten, waar Jan hen naar toe stuurde. Maar in de parochie organiseerde hij voor hen ook vormingsdagen waar hij hen onderrichtte in de bijbel, catechese en woordvieringen op zondag. Zo hielp hij hen op weg om hun eigen verantwoordelijkheid voor de christengemeenschap op zich te nemen en mee te werken aan Gods Rijk van vrede en gerechtigheid. Het was de manier waarop Jan in zijn tijd zich heeft ingezet voor de mensen en gebouwd heeft aan de Kerk in Oost-Kameroen.

Hij was gezien en bemind bij de mensen en zijn werk en inzet werden gewaardeerd. In 1990 ontving Jan, bij gelegenheid van zijn veertigjarig priesterfeest, van de Kameroense regering de onderscheiding “la médaille de chevalier de l’Ordre du mérite Camerounais”.

In 2002, na  een verblijf van 47 jaren, besloten Jan en ook Ben, als bijna laatsten van de Nederlandse Spiritijnen, Oost Kameroen definitief te verlaten en naar Nederland terug te keren. Ze werden in Abong-Mbang opgevolgd door jonge Kameroense Pallotijnen.

Terug in Nederland werkte Jan tien jaar in  onze communiteit te Weert. Hij was er als pastor dienstbaar in de parochie en in twee bejaardenhuizen. Bij de sluiting van deze communiteit in 2011 kwam hij samen met de andere medebroeders naar Spiritijnenhof in Gennep.

Deze laatste jaren in Gennep waren moeilijk voor hem, want zijn krachten namen af en zijn gezondheid ging snel achteruit. Hij was gedwongen zijn fiets te verruilen voor een rollator.  Hij had er veel moeite mee steeds meer afhankelijk van anderen te worden.  Zijn ziekte leek ook invloed te hebben op zijn goedig karakter. Zijn oud-collega’s van Kameroen hadden er wel eens moeite mee in hem de beminnelijke Jan uit vroeger tijden terug te kennen. 

Ondanks zijn lichamelijke en geestelijke aftakeling bleef hij zijn familie en vrienden, met wie hij een hechte band had, trouw bezoeken ofwel kwamen Jan hier in Gennep opzoeken.

Tot op het laatst bleef zijn hart uitgaan naar Kameroen. Hij onderhield contacten met heel veel mensen. Niemand weet hoeveel brieven hij de laatste jaren geschreven heeft, maar het zijn er erg veel.

Vaak reisde Jan met de bus en de trein zomaar ergens naar toe in Nederland. Doodmoe kwam hij ’s avonds dan terug. De Abdij van de Benedictijnen in Egmond was een van zijn geliefde plekken. Hij was een groot vereerder van Maria. Meerdere malen ging hij op bedevaart naar Lourdes. ‘Radio Maria’ was zijn favoriete radiostation, waarop zijn radio permanent stond afgesteld: zijn medebroeders op de gang mochten dan gratis meeluisteren.

Sinds vorige week ging zijn gezondheid snel achteruit. Op 7 september hebben wij hem in aanwezigheid van enkele medebroeders de ziekenzalving toegediend, hij was toen al  buiten bewustzijn. In de vroege morgen van 8 september is hij van ons heengegaan om het geboortefeest van de Moeder Gods in de hemel mee te kunnen vieren.

 

Moge hij nu rusten in vrede.

 

Pater Jan Schiks ligt opgebaard in Spiritijnenhof, Spoorstraat 159 te Gennep.

 

Donderdag 15 september zullen we om 11 uur van Jan afscheid nemen in een plechtige Eucharistieviering in de kerk van St. Jans Onthoofding, Kerkstraat 4 te Gemert.

Vanaf 10 uur is hij opebaard in de kerk. Na deze viering zal de begrafenis plaatsvinden op ons kloosterkerkhof in het park van het kasteel.

Na de begrafenis is er een koffietafel in restaurant ‘Bij Dientje’, Kerkstraat 9 te Gemert

Parkeergelegenheid: achter de kerk (bereikbaar via de Rondweg) of op de Kasteellaan.

 

Namens het Provinciaal Bestuur,

 

                                                                                                                      Martin van Moorsel CSSp

Contactadressen:

Fam. J. Lukassen-Spoor                                             Congregatie van de H. Geest

Rooijseweg 11                                                             Spoorstraat 159
5738 RD MARIAHOUT                                                6591 GT GENNEP

 

 

 

 

 

 

 

Share this article:

Door met lezen
784 Hits
Ga naar boven